Czy śmierć naprawdę oznacza koniec świadomości? Czy istnieje coś, co może przetrwać rozpad ciała? A może nasze wyobrażenia o życiu po śmierci są jedynie próbą oswojenia największego z ludzkich lęków?

Śmierć to niezwykły esej jednego z najważniejszych twórców europejskiego symbolizmu Mauricea Maeterlincka (18621949), belgijskiego dramaturga, poety i eseisty, który należał do najbardziej wpływowych pisarzy przełomu XIX i XX wieku. W 1911 roku otrzymał Literacką Nagrodę Nobla.

Maeterlinck zafascynowany był mistycyzmem, metafizyką, okultyzmem, teozofią i spirytyzmem, a także podejmowanymi w jego czasach próbami naukowego badania zjawisk paranormalnych. W wydanej w 1913 roku Śmierci wszystkie te zainteresowania spotykają się wokół jednego, fundamentalnego pytania: co jeśli cokolwiek pozostaje z człowieka po śmierci? Autor zastanawia się nad źródłami lęku przed umieraniem, możliwością unicestwienia i przetrwania świadomości, reinkarnacją, telepatią, mediumizmem oraz relacjami o kontaktach ze zmarłymi. Sięga do filozofii, religii, psychologii i ówczesnych badań psychicznych, przywołując m.in. Williama Jamesa, Williama Crookesa, Olivera Lodgea i działalność Society for Psychical Research.

Nie głosi przy tym prawdy objawionej. Pyta, wątpi, analizuje i konfrontuje wiarę z rozumem, próbując zbliżyć się do tajemnicy, wobec której ostatecznie wszyscy jesteśmy równi.