Wcześniej Autorka dała się poznać jako prozatorka oraz eseistka. A też biografistka. Jej seria książek o Grażynie Bacewicz, największej chyba kompozytorce polskiej, spotkała się z ogromnym zainteresowaniem. Ale od pewnego czasu zajmuje się eseistyką z pogranicza prozy i poezji. Jej mini eseje są osobistym, silnym i poetyckim komentarzem do rzeczywistości polityczno-społeczno-historycznej. Środowiskiem naturalnym jej etiud jest kultura, przyroda i człowiek. Lustra to nie pierwsza jej książka w tej tonacji. W Fundacji Światło Literatury wydała, w 2021 roku, tom eseistyczny Wieloświaty, potem, w 2026 roku, był jeszcze tom Zmiany. Teraz powraca z podobną formą. Też fascynuje. Wykorzystując oryginalne środki literackie, tworzy obraz świata znany i jednocześnie nieznany. Dominuje w tej wizji ironia oraz pesymizm, choć nie wiem, czy założony przez Autorkę – może po prostu taki jest ten świat. Warto skonfrontować jej wizję świata z naszą własną. Zaskakujące jest, że często są ze sobą w zgodzie, jednocześnie „przyprawione” osobistym komentarzem i narracją. Lustra, podobnie jak poprzednie książki, można czytać jak wiersze, pojedynczo, co jakiś czas, bo mają formę zamkniętych etiud, które niby są osobne a połączone. Nowa książka eseistyczna Joanny Sendłak nie zawodzi. Jej refleksje dotyczące świata, w którym żyjemy spotykają się z naszymi obserwacjami, ale autorka organizuje je w małe narracyjne formy literackie. Są to krótkie, ale każdorazowo zamknięte etiudy.
Zbigniew Joachimiak