Stanisław Srokowski jest kronikarzem swojej epoki. Kiedy patrzymy na jego drogę twórczą, zauważmy coś wyjątkowego i niebywałego. Opisuje bowiem dzieje swojego kraju już od dziesięcioleci. Najbardziej dramatyczne wydarzenia w historii Polski przypadają na lata 1939 -1945. I właśnie te lata, lata wojny opracowuje literacko w takich powieściach i zbiorach opowiadań jak "Duchy dzieciństwa", "Repatrianci", "Ukraiński kochanek", "Zdrada", "Nienawiść", "Strach" i "Zanim spłonęli żywcem". I pokazuje ukraińskie ludobójstwo, wywózki i wygnania. Lata 1945-1955 to czas zniewalania polskiego narodu, a także czas podziemnej walki z systemem komunistycznym. Opisuje ten czas Srokowski w powieści "Dwie miłości licealisty". Lata 1955-1970 to epoka wielkich przemian społecznych i obyczajowych, czas migracji ze wsi do miasta, który przekonująco zobrazowuje autor w takich utworach jak "Ruska miłość" i właśnie znakomicie przygotowana "Piękna Ormianka". Wyraz temu daje także pisarz w powieściach "Przyjść, aby wołać" i "Fatum". Kolejna epoka to lata 1970 - 1990 i zdrada elit. Opowiada o niej Srokowski w "Śnie Belzebuba" oraz w "Życiu wśród pisarzy, agentów i intryg". Z kolei obraz ogromnych przeobrażeń mentalnych, moralnych i degeneracji umysłów z lat 1990-2000 przedstawia w "Barbarzyńcach u bram", "Spisku barbarzyńców" i "Barbarzyńcach w salonie". Lata zaś ostatnie 2000- 2025, jako czas niepewności i lęków, świetnie opisał w parabolicznych powieściach "Tajemnicza podróż" oraz "Tłuste koty, czyli parlament zwierząt". "Piękna Ormianka" zaś zachwyca swoją literacką urodą, wdziękiem i bogactwem intelektualnym. A zarazem nie stroni od humoru, ironii i szyderstwa, pokazując dramatyczne zmagania jednostki z systemem. Kolejna powieść, na którą czekają czytelnicy.