Oto ilustrowany leksykon dla dzieci, który bawi się znaczeniami figur i słów związanych z teatrem oraz podsuwa propozycje zajęć praktycznych do wykonania w domu lub w szkole (kukiełki, maski, dekoracje, itp.). Narodził się za kulisami historii. Został przełożony z portugalskiego, ma greckie korzenie, ale czasem przemawia po francusku, oh l l. Burzy mury przed publicznością. Jest pełen komedii, dramatów i tragedii. Wychodzi na scenę, kusi oczy do patrzenia, a ręce do klaskania.
Kolejny po Morzu dowcipny zadaniariusz (zadania + abcedariusz) autorów Ricarda Henriquesa i Andr Letrii.
Partnerami polskiego wydania są: Miejski Teatr Miniatura w Gdańsku oraz magazyn Fika
Wydanie dofinansowano ze środków portugalskich instytucji kultury: Direo-Geral do Livro, dos Arquivos e das Bibliotecas oraz Cames Instituto da Cooperao e da Lngua, I.P. Ze wstępu książki:
Przedstawienie trwa, a odpowiedzialni za to Grecy bynajmniej nie udają Greków. Bez bicia przyznają się, że stworzyli wiele słów i pojęć, których używa się do dziś. Weźmy choćby theatron, czyli miejsce, z którego widać, czy drama, co oznacza sprawiać, żeby się stało. Ktoś w jakimś miejscu, kto widzi, jak się staje oto teatr. Poprosimy o brawa. A nie, zaraz Jeszcze nie. Teatr to sztuka, która mieści w sobie wiele innych. W teatralnej obsadzie znajdziemy literaturę, muzykę, taniec, malarstwo, architekturę, fotografię, a nawet i kino. W teatrze jest miejsce na tragedię, komedię, dramat, satyrę, farsę i wiele innych rodzajów i gatunków, które rozpierają scenę do granic. Teatr odgrywa się nie tylko na dokładnie zaprojektowanych scenach, ale i na dywaniku rozciągniętym na środku pustyni. Fatamorgana to czy nie teatr jest doskonałą metaforą świata, gdyż ukazuje wiele zjawisk niczym przy pomocy szkła powiększającego i ujawnia człowiekowi prawdę o nim samym. Cisza na scenie, gesty i symbole mogą być znakami tak samo ważnymi i wieloznacznymi jak padające ze sceny słowa. Teatr istnieje, aby zaprzątać naszą uwagę, aby nas bawić, czasami żeby nas budzić i żeby dokumentować. Można by rzec, że ma tylko trzy elementy stałe: aktora, postać i widza. Czyżby więc cała reszta była dowolna? Wiek XX zszedł już z afisza, był Brecht i było wiele kryzysów tożsamości, więc niczego nie można brać za pewnik. A może jednak trzeba? Wszak teatr to przedziwna chemia, która wytwarza się gdzieś pomiędzy tym, który stwarza, i tym, który obserwuje.