Po trzech - metaliterackich - powieściach (m.in.'Bartleby i spółka') poświęconych syndromom twórczej niemożności, literackiego zaniemówienia, swoistym ucieczkom wielkich pisarzy w milczenie czy nawetw samounicestwienie, Enrique Vila-Matas postanowił po wielu latach wrócić do opowiadań, w których miast eseistycznych konstrukcji, erudycyjnych wywodów, literatury o literaturze, do głosu dojść ma samo życie, bohaterowie z krwi i kości, rozterki zwykłego, szarego człowieka. I jak zwykle u hiszpańskiego mistrza mistyfikacji i kamuflażu, 'samo życie' okazuje się czymś więcej albo czymś jeszcze mniej a zwykli bohaterowie stają się 'eksploratorami przepaści'. Opowiadania zaś kolejną zabawą autora 'Krótkiej historii literatury przenośnej' z przeróżnymi konwencjami i konwenansami.